Os Alicerces do Tártaro

  Well Bill this interview has been more eagerly awaited than a goal from Serge so we better make this good… Followers of the Blog will know a bit about you from some of your posts on there but can you tell us all a bit about you?  Born and raised in Middlesbrough. Mum was a barmaid, Dad a Merchant Seaman. He was from Belfast and though he had the flag of Ulster in his front room he wasn’t political/ religious at all. His experience in the war and at sea had made him judge everyone on their own merits. Basically did they get the beer in or not.   I come from a large family, four brothers and three sisters all with their own paths, ranging from a Wing Commander in RAF, a prospective Communist Party MP, a builder, a teacher and writer of philosophical blogs on the internet.   We were always allowed to be whatever you wanted to be, as long as you got the beer in. We were also quite a sporting family too. Dad’s brother played as an amateur footballer...

  Aquí se otorga a la nostalgia la resonancia de un mito. Ante ellos se extiende el océano Atlántico. No hace frío pero todo está inmerso en un gris profundo y suave. Ahora los porcos bravos son de nuevo convocados a luchar y beber, y es tan alto el destino de los porcos bravos en la lucha por la XI que “quien muera en ella muere mil veces”.

  De William Blake Ao Lacón With Grelos. O Futuro En Cetosis Do Enorme Aparato Mediático   No 2043 o Mediático Aparello é un monstro octópodo de varios centos de Terabytes: pesadelo orwelliano, xungla positrónica. Everything a lie. No 2043 unha pintada na vellla praza reza así: Quérente morto ou vivindo na súa Mentira. No 2043 os Porcos Bravos presentan nas Illas a seguinte aliñación: Santi Barrilete (Gk); Marcos; Josué; Frank; Martín; Del Río; Fontaiña; Fer; Manu Blondo; Neira; Serge.

   O Main espertou a mañá do 15 de outubro de 2050 cunha sensación estrana no seu corpo. O seu asistente neural implantado de xeito estandar e repartido por distintas zonas do seu cerebro transmitía un son levísimo ao seu nervio auditivo, o bater das ondas da praia de Bon contra as rochas, gravado nalgún momento de 2030 antes de que a constructora ACS levantara vinte blocos de apartamentos a pé de praia. O asistente continuou machacando o seu cortex prefrontal “son as 6.30 da mañá. En Sheffield fai unha agradable temperatura de 35 °C, ideal para que os os humanos mellorados con próteses organomecánicas xoguen un igualado partido de fútbol”.

É agosto de 2013. Creo que fan 40 anos da primeira vez que aterricei en Bon. Hai fotografías da época nas cales se aprecian ringleiras de leiras rodeando o areal. Unha franxa interminable de verde. Seguida dela, a praia, outra franxa de cor oso. E despois, outra interminable franxa de cor azul. A bandeira da infancia, unha tricolor desteñida, supoño. Imaxino unha conversa imaxinaria entre F.M. (pai) e o meu tío Gonzalo, na Pontevedra de 1967 (ou 1968), compañeiros de traballo daquela (creo), compartindo algún viño nalgunha tasca da capital: - tes que vir a ver un sitio que coñecín o outro día - onde? - Bon, Beluso, Bueu - ...