Os Alicerces do Tártaro

  ¿Dónde están las montañas, dónde están los presurosos ríos, los lagos estáticos, los negros bosques, los ciervos de largos cuernos, y las nubes henchidas de lluvia colgando del cielo como pesadas cortinas de damasco?, ¿Dónde coño han ido?

  Este e o primeiro paso dunha longa lista deles. Moitos partidos mais, moitas pintas mais. HAIL THE ALES

  O sheffield F.C. e o mais antigo equipo do mundo fundado o 24 de Outubro de 1857 por Nathaniel Creswick and William Prest. Se encuentra en la Northern Premier League Division One South (a sétima division do futbol inglés). "The Club".

 O veran botouse enriba de nos con intencions deshonestas, pero tal como chegou está a marchar; quedanos reflexionar e coidar o figado en setembro, porque outubro traerá a invasion dos Anglos e todos sabemos o que significa.

  As veces tes que facer estas cousas... Long time ago... Ala pola temporada 88-89 un rapaz delgadiño (a mala vida) correteaba polo campo de terra do campus de Santiago. As suas fazulas inzadas de capilares cheos de sangue, como bo galego, demostran que a sua competitividade foi, é e será. ¿Recoñecedes a un dos responsables da Anglo-Galician Cup?

  Mais non debemos calar o fundamento común grazas ao cal o noso encontro, que contén o esforzo da procuración da existenza, é un encontro no mito. A cultura porcobrava vive de descubrir palabras que descubran univocamente o carácter condicionado do mundo da experiencia; ou mellor, vive do desexo da iluminación verbal de aquel ser que se sabe que non é comprensible como obxecto, e que a súa presenza non se compón da presenza dos obxectos.

  Os Cochos da Galizia marchan en breve cara onde agroman a bosta e as Cruces de Ferro. Os sheffilianos ameazan con sacar a xuventude. Mais nós temos outeiros de area e gatos grosos. Como dixera aquel gordo con cara de gato entre habano e habano: Loitaremos nas praias, loitaremos nas pistas de aterraxe, loitaremos nos campos e nas rúas, loitaremos nos outeiros...

  Tonight the streets are ours , esas luces nos nosos ollos non menten. Tres rapaces baixan pola rúa dos Aires, cara o porto, cantando. Acompañan aos nenos que corren desde hai séculos, pasan a Escola de Náutica e chegan á Aduana Vella. Alí recébeos o cheiro dos baleeiros, o comercio do kummel e do liño, un alemán que ergue o sombreiro ao seu paso, despois de chiscarlle o ollo ao espía da pérfida Albión. As xentes míranse nas caras embravecidas da tarde, á beira do mar. Alí, en Guimarán, en fronte da veciña pobra de Reboredo, atronan naos de lingua estraña mais coñecida. Levamos douscentos anos sangrando a vida e sorrindo, en amor de xerfa, de saqueos e namoros, en lealdade de traizóns e ataques partillados, neste Atlántico que nos fai e que nos une, universais, desde a Pena Furada e A Rochela rinlega ás costas de Portsmouth, Riga ou La Rochelle.

  ¿Fartos de oír falar de lontanos pubs con fedores de pis e english break-fast para fat-kats? Afondamos para rematar o ano na vertente antropocultural da AGC, que non é só drinquear, lupandar e coucear esféricos, iniciando esta serie dos lugares que teñen sido abrigadoiro de porcos, cervos, corvos e resto da fauna da AGC nas sucesivas edicións, para que todos eses intres non se perdan no tempo como bágoas na chuvia de Xaneiro.

  Como se de loxa masonica se tratara: O equipo nas illas dos cinco porcos "orixinais"( aqueles que por vez primeira desembarcaron antes de que isto se desmandara ata tomar as dimensións actuais) ven de ascender gloriosamente a Football League Two, a última das divisións profesionais da pérfida Albión (ou a primeira se miras dende enbaixo).

Nas primeiras "reunións" da Anglogalician Cup (AGC) unha das ideas foi a extensión da nosa competición a outros deportes. O deporte que todos tiñamos na cachola non pode ser outro que o rei dos deportes de equipo, o RUGBY; os nosos lector@s poden comprobar leendo os ultimos comentarios dos nosos compañeiros Stags, a sua querencia por outro deporte que aos ollos dun lego na materia pode parecer cando menos "curioso" e de seguro incomprensible o CRICKET, I hope our friend Thomo explain us what in hell means CRICKET and how can we understand this estrange game. Pois iso, que Thomo falaranos seguro de cricket, eu vouvos dar unhas nocións de rugby; e así, con este primeiro paso, cecais, algún día a teñamos unha copa para cada deporte.

  A principios e mediados dos noventa o Morrazo era un fervedoiro de torneos de verán: fútbol sala, fútbol sete, mundialitos e campeonatos vintecatro horas salpicaban a xeografía dos meses de xullo e agosto prometendo emocións intensas, patadas como bolas de demolición, xente cocida reclamándolle a árbitros que só exisitían na súa cabeza e baños de madrugada -baixa a tópica lúa do verán- posuídos pola euforia de gañarlle a equipos de xente con equipación esponsorizada, botas de reglamento e gusto polo -todavía non se lle chamaba así- tiqui-taca.

  Detalles fundacionais Unha formación típica dos primeiros birras estaba composta por cinco parellas de irmáns (os M., os V., os S., os G. e os C.) máis un misil teledirixido ao que lle asignaremos un H. por seguir co tema das iniciais. Unha auténtica bomba H, todo hai que dicilo. O detalle desta irmandade de irmáns (e de primos) non é menor. O feito de zouparse entre eles (cada irmán co seu) durante anos, -en especial no campo de fútbol- daba lugar, sobre o terreo de xogo, a un nexo estraño, ese que se establece como consecuencia de coñecerse demasiado ben e demasiado mal simultaneamente. Era o equipo de Caín e Abel multiplicado por cinco. Só que todos eramos Caíns e Abeles simultaneamente.